ALiCE: a telenovela
thank god lalayas na yun pesteng hwanapo namin! finally! yup yun nagnanakaw ng mga de lata at tinatago sa maleta nya at inuubos yun spam- di man lang ako nakakakain...
mahirap ang buhay walang hwanapo.
pero mas masaya.
wala na akong papakiusapan na magluto ng merienda namin at maglaba ng mga damit ko. wala na akong pakikibagayan na mood dahil sa ka-sensitive-han nya.
plus! matututo na ako magluto! o db?
madali lng -- may labandera namn o may laundry shop db?
now i totally understand bakit karamihan ng mga hit na telenovela is about mga hwanapo. shempre sila din nanonood nung mga yun. tapos nag-i-imagination na sila na magiging mayaman sila, magkakaroon ng gwapong boyfriend, etc etc.
so anyway, her story started with the dinner menu: sparerib soup with chinese pechay; fried chicken, and sauteed pechay. (take note: usually pag fried chicken ang niluluto nya, tinolang manok din- tanga tanga; so ngayon, double pechay naman...hayyy)
my mom asked her asan na yun native pechay. sabi ni hwanapo tinago nya sa ref nilagay nya sa plastic. maiinit na ulo ng mom ko... sabi nya dapat daw sa microwaveable ilagay. either way mabubulok na rin yun gulay agad bukas. tapos sinagot mom ko ng DUN NGA!!! bitch much?
tapos nagsabi na aalis na daw sha bukas-- (thank god! noon pa namin ni shob gusto palayasin yun hwanapo)tapos ayan na motor mouth na si mama...
then we went upstairs na agad after eating dinner. tapos nagpaalam k papa pap na tatawag daw sha sa labas. sige lang.
tapos eksakto may tumawag sa pldt landline namin na nagmumura ng PUTANG INA PINALAYAS ... fade out. shempre binagsak na ng mom ko yun phone. (note: super wrong number tumatawag sa amin puro sa hwanapo mga 6am n 11pm alanganin mga oras nakakahigh blood) obvious naman kung sino tumawag. ewan ko lang kung ano nanaman pinagsasabi nya dun sa pinasumbungan nya. as i recall, sha nagsabi na aalis na sha. nde kme. nahihiya pa nga kming palayasin sha kc bka ma-hurt sha db???
ewan ko jan.
ewan ko kung bakit tiniis namin yan ng ilang taon...
i mean, nde sha marungong magluto. chanba chamba lng n walang art.
tapos pagnaglalaba kupas agad tapos nakakalawangan pa yun ibang damit namin. tapos yun mga pants ni mama may bagong design na-- heat transfer na shape ng plancha... hello tangalin mo yun saksakan pag mashado nang mainit yun plancha.
tapos nangnenenok pa ng delata, damit ni shob (may picture ang loka mega posing pa!), susi ni shob sa room namin, nagpapapasok ng kung sinong tao para magpapicture sa computer namin (kunyari daw nagcocomputer sha). kaya mo ba yan?
so hopefully, tomorrow will be the end of her telenovela. or at least this chapter. wala kasing nanonood.
mahirap ang buhay walang hwanapo.
pero mas masaya.
wala na akong papakiusapan na magluto ng merienda namin at maglaba ng mga damit ko. wala na akong pakikibagayan na mood dahil sa ka-sensitive-han nya.
plus! matututo na ako magluto! o db?
madali lng -- may labandera namn o may laundry shop db?
now i totally understand bakit karamihan ng mga hit na telenovela is about mga hwanapo. shempre sila din nanonood nung mga yun. tapos nag-i-imagination na sila na magiging mayaman sila, magkakaroon ng gwapong boyfriend, etc etc.
so anyway, her story started with the dinner menu: sparerib soup with chinese pechay; fried chicken, and sauteed pechay. (take note: usually pag fried chicken ang niluluto nya, tinolang manok din- tanga tanga; so ngayon, double pechay naman...hayyy)
my mom asked her asan na yun native pechay. sabi ni hwanapo tinago nya sa ref nilagay nya sa plastic. maiinit na ulo ng mom ko... sabi nya dapat daw sa microwaveable ilagay. either way mabubulok na rin yun gulay agad bukas. tapos sinagot mom ko ng DUN NGA!!! bitch much?
tapos nagsabi na aalis na daw sha bukas-- (thank god! noon pa namin ni shob gusto palayasin yun hwanapo)tapos ayan na motor mouth na si mama...
then we went upstairs na agad after eating dinner. tapos nagpaalam k papa pap na tatawag daw sha sa labas. sige lang.
tapos eksakto may tumawag sa pldt landline namin na nagmumura ng PUTANG INA PINALAYAS ... fade out. shempre binagsak na ng mom ko yun phone. (note: super wrong number tumatawag sa amin puro sa hwanapo mga 6am n 11pm alanganin mga oras nakakahigh blood) obvious naman kung sino tumawag. ewan ko lang kung ano nanaman pinagsasabi nya dun sa pinasumbungan nya. as i recall, sha nagsabi na aalis na sha. nde kme. nahihiya pa nga kming palayasin sha kc bka ma-hurt sha db???
ewan ko jan.
ewan ko kung bakit tiniis namin yan ng ilang taon...
i mean, nde sha marungong magluto. chanba chamba lng n walang art.
tapos pagnaglalaba kupas agad tapos nakakalawangan pa yun ibang damit namin. tapos yun mga pants ni mama may bagong design na-- heat transfer na shape ng plancha... hello tangalin mo yun saksakan pag mashado nang mainit yun plancha.
tapos nangnenenok pa ng delata, damit ni shob (may picture ang loka mega posing pa!), susi ni shob sa room namin, nagpapapasok ng kung sinong tao para magpapicture sa computer namin (kunyari daw nagcocomputer sha). kaya mo ba yan?
so hopefully, tomorrow will be the end of her telenovela. or at least this chapter. wala kasing nanonood.
